Την περασμένη βδομάδα παρακολούθησα μία συναυλία στο Ωδείο Φ. Νάκας.
Με αφορμή την ολοκλήρωση του μεταπτυχιακού τμήματος κλασσικού τραγουδιού του Σ. Μπερή, οι λυρικοί τραγουδιστές παρουσίασαν την όπερα του W.A.Mozart “Έτσι κάνουν όλες”.
Απολαμβάνοντας τις φωνές των τραγουδιστών αναλογιζόμουν το μέγεθος της προσπάθειας που είχαν κάνει για να φτάσουν σε αυτό το υψηλό επίπεδο. Θεωρώ ότι θα πρέπει να είναι δυσκολότερο να αποδώσεις ένα μουσικό κομμάτι με τη φωνή σου παρά με ένα μουσικό όργανο.
Και στις δύο περιπτώσεις απαιτούνται πολυετείς σπουδές, συνεχής εξάσκηση, τεχνική και πάθος. Στην περίπτωση όμως των λυρικών τραγουδιστών, νομίζω, ότι τα πράγματα πρέπει να είναι πιο δύσκολα.
Στο πιάνο π.χ. πατώντας συγκεκριμένο πλήκτρο θα παραχθεί μία συγκεκριμένη νότα, με τη φωνή όμως όλα κρίνονται από τον τρόπο που χειρίζεται κανείς τους παραγωγικούς συντελεστές της φωνής.
Επομένως μόνο για το τεχνικό κομμάτι θα πρέπει ο τραγουδιστής να ελέγχει όσους από αυτούς τους συντελεστές δεν λειτουργούν «αυτόματα». Επίσης οι πιο πάνω “συντελεστές” επηρεάζονται από διάφορους παράγοντες (π.χ. κρυολόγημα) πράγμα που δεν συμβαίνει με τα μουσικά όργανα.
Τα μουσικά όργανα και κυρίως τα έγχορδα, πριν από κάθε χρήση χορδίζονται ώστε να αποδίδουν με ακρίβεια το σωστό ήχο. Το ίδιο πρέπει να χορδίζεται και η φωνή.
